मराठी अनुवाद – उमा कुलकर्णी

त्या कादंबरीतील एक वाक्य कथेचं सारांश सांगतं,

“पण कलाकाराच्या अंतरंगात डोकावलं तर तिथं वेगळंच असतं. का हा विरोधाभास?”

संगीत क्षेत्रात काम करणाऱ्या लोकांबद्दल आधीपासूनंच जी समजूत आहे ती या कादंबरीमुळे नक्कीच खरी ठरेल. (अर्थात, आजकाल ही समजूत बदलत चालली आहे, पण तरीही थोडा वेळ लागणार). कदंबरीत कुठल्याही ठिकाणी हिडिसपणा दिसत नाही. उलट, फार सुंदर शैलीत लेखाने प्रत्येक भावनेचं, प्रत्येक विचाराचं शब्दांकन केलंय. आपल्या मुलीच्या वयाच्या शिष्येकडे जरी तो आकर्षित झाला असला, तरी तिच्याकडे पाहताना त्याच्यातला कलाकारंच त्याची द्रुष्टी घडवत होता. एखादीचा साधेपणा त्याला “यमन” रागासारखा वाटला, तर दुसरीचं स्मित त्याला “भूपाली” रागाची आठवण करून देतं. कामभावनेला उत्तेजीत करणारे हिचे स्तन त्याला या रागाची आठवण करून देतात, तर तिची नाजूक कंबर त्याला त्या रागाची आठवण करून देतात… नुसतंच वासनेने स्त्री देहाकडे ना पाहता, तो त्या स्त्रियांमधे एकेक राग शोधत आहे, हे दिसल्यामुळेच त्याचं “जस्टीफिकेशन” आपल्याला पटत असावं. अर्थात, यात कौशल्य लेखकाचं, यात वादंच नाही….

“कलाकार” ही एक वेगळीच जमात. त्यांच्यालेखी समाज व्यवस्था, समाजाचे नियम ह्यांचे काहीही महत्व नाही. हेच लेखकाने पटवून दिले आहे. आता ते मान्य करणं अथवा न करणं हे केवळ वाचकांच्या द्रुष्टीकोनावर अवलंबून आहे.

———————

हे झरे चंद्र सजणांचे, ही धरती भगवी माया
झाडांशी निजलो आपण, झाडांत पुन्हा उगवाया

त्या वेळी नाजूक भोळ्या, वारयाला हसवून पळती
क्षितीजांचे तोरण घेऊन, दारावर आली भरती

तो बोल मंद हळवासा आयुष्य स्पर्शुनी गेला
सीतेच्या वनवासातील जणू राघव शेला

देऊळ पलिकडे तरीही, तुज ओंजळ फुटला खांब
थरथरत्या बुबूळापाशी, मी उरला सुरला थेंब

संध्येतील कमल फ़ुलासम, मी नटलो श्रृंगाराने
देहाच्या भवती रिंगण, घालती निळाईत राने

स्त्रोत्रात इंद्रिये अवघी, गुणगुणती दु:ख्ख कुणाचे
हे सरता संपत नाही, चांदणे तुझ्या स्मरणाचे

ते धुके अवेळी होते, की परतायची घाई
मेंदुतून ढळली माझ्या, निष्पर्ण तरुंची राई

-grace…

kuni mala hya olincha artha sangel ka???